• Snoek om de hoek

    Er wordt sneeuw verwacht in Nederland. De media pakt dit nieuws groots aan en probeert ons te doen geloven van een wel heel bijzondere gebeurtenis. Het was tenslotte alweer januari 2019 dat het hele land wit kleurde.

    De bui wordt pas op zaterdagmiddag verwacht, het KNMI geeft vanaf het middaguur code geel, dus de ochtend leent zich om te hengelen. Omdat in de voorgaande nacht lichte vorst geldt, kiezen we voor het NH kanaal. Hier starten we met kunstaas. De wind is zuidelijk en deze keer valt het zowaar mee: Geen schuimkoppen! Na een kleine 200 meter heb ik al een aanbeet aan de Red Head Pike Fighter. Jeetje, moet dat nu al? Het vissen is eigenlijk ook een momentje om de werkweek achter ons te laten en even van een beetje rust te genieten. Hahaha.

    Het is een klein exemplaar en ik probeer het in het water naast de boot van de haak te schudden. Dat lukt eenvoudig en we slepen verder. We varen de “Kikkersloot” in en hanteren de Engelse verkeersregels… Naast wat tikjes tegen ons aas blijft het redelijk rustig. 1 Tik is de moeite waard om de terugweg nog even mee te pakken.
    Deze terugtocht volgt na de koffie. We veranderen nu ook de tactiek: Ik ga slepen met een (laatste) flinke blankvoorn, Marcel verruilt een plug voor een shad. Ik pak ook nog een tweede hengeltje met een shadje. De terugtocht gaat langzamer.

    Marcel had vorige keer meer succes.

    Die tikken op het kunstaas blijven toch spectaculair. Het verhoogt altijd de hartslag, wat op deze waterkoude ochtend welkom is. Ook Marcel voelt wat toehappen, maar vandaag blijft er weinig hangen. Ik haak nog een klein exemplaar en ook die wordt naast de boot losgeschud.
    Aan de aasvis heb ik dan een mooie run. De vis laat de baitrunner zijn werk doen. Even wachten en aantikken maar. HANGEN. Dit voelt goed en ik denk weer even terug aan die metersnoek van 2 maandjes geleden. Ook dit exemplaar blijft diep en wil maar wat graag onder de boot door. Dan een eerste schim aan het oppervlak. Dat zou best wel weer eens…
    Netten, onthaken en meten. Wel minstens zo zwaar, maar deze meet 97 cm. We zijn er maar wat blij mee. Hier doen we het voor.

    De terugweg rijd ik nog langs 2 actieve leden van HSV Limmen, maar woonachtig in Akersloot. Dit behoeft enige uitleg: Er is vorig jaar wel enigszins een competitie gevist, maar corona gooide roet in het eten. Prijzen werden nooit uitgereikt en het deelnamegeld nooit geïnd. Daarom ging deze deurwaarder/penningmeester nog even langs wat huizen. Niet om te innen, maar om uit de delen. Onze nieuwe voorzitter had een uitstekend idee bedacht om al onze wedstrijdvissers, vrijwilligers en bestuursleden een hart onder de riem te steken.
    Lokale middenstanders en “bevriende relaties” werden benaderd en zo konden we ruim 25 leden voorzien van een attentie. Hierbij een klein briefje “als blijk van dank, uiting van een gemis en bemoedigende woorden voor een hopelijk beter 2021.”

    Vanaf onze kant een speciale dank aan Beemsterkaas, Slagerij Snel en brouwerij Dampegheest voor hun medewerking.

     

  • Verhaaltje van Rien Faasse

    Ons lid Rien, uit Castricum, mag ook graag de pen hanteren. Hier een leuk verhaal van hem.

    ” De slootkant.

    De oude man is voorzichtig de dijkhelling af gelopen. Kleine voorzichtige stapjes en telkens zijn hakken diep in de zachte vette klei drukkend. Zijn stramme benen hebben het toch maar weer geflikt. Niet erg vlug, maar wat maakt dat uit. Tijd en snelheid zijn met het verglijden van de jaren al lang geen maatgevende begrippen meer. Met zijn beukenhouten stok duwt hij zachtjes de geel bloeiende lissen wat opzij om naar het water van de sloot te kijken. Een paar meter verder op gaat een reiger nijdig krijsend op de vleugels. Het water is kristalhelder en ondiep. Je kijkt zó op de bodem. Hij knijpt zijn ogen tot kiertjes om zo, tegen het zonlicht in, beter te zien wat er onder de waterspiegel gebeurt.

    Nu zo weinig mogelijk bewegen. Rustig wachten en geduld hebben, dat wordt altijd beloond. Ook vandaag. Dat weet hij zeker. Hoe vaak heeft hij in zijn lange leven de slootkant al niet afgestruind op zoek naar het mooie plezier van de waterkant in de polder. Niet meer te tellen.

    Hij wrijft een kalmoesblad tussen duim en wijsvinger fijn en snuift van zijn hand de frisse muntgeur op. Heerlijk. Weinig Nederlanders zullen weten hoe kalmoes ruikt maar hij wel en hij voelt zich een bevoorrecht mens. Een moeder fuut met een koppeltje zebra-gestreepte pulletjes op haar rug peddelt voorbij. Futen zag je hier vroeger nooit maar in de loop van de jaren hebben die vogels hun schuwheid afgelegd. Gelukkig maar want ze zijn schitterend om te zien. Begin maart heeft hij dit paartje zien baltsen. Wat een gratie en wat een passie. Ze komen ieder jaar terug op dit voor hen vertrouwde plekje. Logisch want het barst hier van de kleine visjes waar ze zich vol en vet aan vreten. Hier, vlak voor hem achter die grijze baksteen op de bodem, staat een fel rood gekleurd stekelbaarsmannetje zijn nestje te verdedigen. Zijn rugstekels dreigend omhoog. Kijk uit, visje! Daar komt een dikke watertor recht op je steen af zwemmen. Nu even weg wezen, want daar win je het nooit van. Als die je te pakken krijgt kraakt hij je tussen zijn kaken in één keer dwars doormidden en eet je op. Ja, zo gaat dat in de natuur. Eten of gegeten worden. Voedselkringloop noemen de mensen dat. Klinkt lekker soft, maar die natuur is behalve mooi ook gruwelijk hard.

    Het tere gezoem van een dansende zwerm mugjes geeft de stilte van de polder een extra dimensie. De oude man draait zich om. Moeder de vrouw zal de koffie wel klaar hebben. De dijk op klimmen is moeilijker dan er af, maar rustig aan, hij heeft de tijd.

    Alle tijd van de wereld en morgen is er weer een dag. Althans, dat hoopt hij maar, want hij is al oud. “

     

    Rien Faasse

     

  • Van de voorzitter: januari 2021

    Het jaar 2020 hebben we achter ons gelaten. Voor velen een jaar om snel te vergeten. Zeer begrijpelijk. Toch wil ik een paar highlights eruit vissen.

    • We hebben een ongekende ledengroei doorgemaakt vanwege de vele beperkingen in andere sport- en buitenactiviteiten. Zowel landelijk als in onze club is het aantal Vispashouders met ca. 15% gestegen. We heten deze vissers van harte welkom, hopen dat we ze naast de vispas en mooi viswater over een tijdje ook andere activiteiten kunnen aanbieden.
    • Het mooie weer deze zomer gaf velen de kans veel aan de waterkant te zijn. Er werd best goed gevangen.

    ( mijn PR giebel in een schitterende omgeving)

    Dan nu naar de realiteit van 2021. Inmiddels is de volgende golf van besmettingen actief, en ook binnen onze organisatie zijn inmiddels gevallen gemeld. We wensen deze leden van harte beterschap. Vanwege de pandemie en de bijbehorende maatregelen organiseren wij voorlopig nog geen activiteiten. We volgen de richtlijnen van het RIVM, onze regering en ook nog eens ons gezonde verstand.

    Wel kan ik iedereen aanraden lekker te gaan vissen, als het weer ernaar is. Houd goed rekening met de anderen aan de waterkant, reis niet te ver en ga alleen om met een huisgenoot. Niks zo goed als buiten vertoeven!

    ( Mijn mooiste visfoto van het jaar)

    Ikzelf heb de afgelopen weken veel gesnoekt. Met wisselend succes heb ik met dood aas en met klein kunstaas gevist. Na de kerst had ik een uiterst succesvolle dag met 7 snoekjes aan een kleine plug. De dag erna verspeelde ik deze plug in een overhangende boom. Snel een webshop gezocht voor een vervangend exemplaar. Toen ze niet meer leverbaar bleken, besloot ik de stoute schoenen aan te trekken ( lees : lieslaarzen) en mijn plugje uit de boom te verlossen. Ik had de waterdiepte gepeild, nog geen halve meter, dus dat moet geen probleem zijn met lieslaarzen. Helaas had ik de modderlaag verkeerd getaxeerd en maakte ik een onvrijwillige Nieuwjaarsduik. Het goed nieuws: de plug heb ik alsnog maar even opgehaald.

    Ik wens u een goed 2021, gezondheid voorop en geluk direct daar achteraan.

    Peter van der Heijdt, voorzitter HSV Limmen