Peter in de polder, week 1 t/m 3

Vrieskoude zonsopkomst aan de schulpvaart

Het nieuwe jaar is begonnen. Ik heb nog een stevig snoekenvirus te pakken dus de groenjassen moeten nog beducht zijn op mijn activiteiten.

De eerste vis dit jaar was een klein voorntje, want om de snoeken te pakken had ik wel aasvis nodig. De vriezer is weer voldoende gevuld met instant snoekaas, dus dat behoeft geen zorg. Deze eerste voorn leverde overigens wel meteen een mooi getekende snoek op aan de bijgelegde dood-aas hengel.

7 januari had ik een vrije dag, ter compensatie dat ik Nieuwjaarsdag had gewerkt. Er stond een behoorlijke wind, maar ja, vangdrang hè, er moest gevist worden. Ik ging naar Akersloot, alwaar ik een luwe stek vond achter een gebouw. Hier beleefde ik iets heel bijzonders; ik kreeg in 2 worpen 3 snoeken eraan… Hoe dat ging: ik wierp in en liet mijn dode voorn mooi door de wind meevoeren. Al snel verdween mijn dobber en ik draaide strak op een kleine snoek. Kort onder de kant werd deze snoek gegrepen door een aanmerkelijk groter exemplaar. Helaas liet deze na enkele tellen weer los en kon ik mijn van de schrik helemaal verlamde snoekje scheppen. Na het onthaken en terugzetten, wierp ik mijn nieuwe aasvisje op de plek in waar ik de snoek gevangen had en kreeg direct weer beet. Deze vis schoot los kort na de aanslag maar was niet de reus die ik zojuist had gelost. Best spannend!

Deze heren kwamen koffie brengen en een plaatje schieten van mijn snoekje.

Tijdens mijn omzwervingen met dood aas vond ik een stek met een aantal opmerkelijk grote snoeken. Ik ving hier in november kort na elkaar 2 dikke bakken, en nu kolkte het er weer. Ik loste tot 2 keer een zeer slimme vis die mijn aas wist los te peuteren van de takel. Dat moest anders. Ik besloot een paar dagen te voeren met sardinebrokjes. Goed plan, alleen vergeten op buienradar te kijken, want zaterdag morgen trof ik een nagenoeg dichtgevroren stek aan. Ik had uit voorzorg al nylon gemonteerd in plaats van gevlochten lijn, want die laatste vriest nogal snel vast op het ijs. De dobber ging in een windwak en dartelde lekker op de wind en de deining. na een uur koukleumen en 3 kolken op andere stukken van het water, begon de dobber ineens een stukje te varen. Er was interesse! Helaas, de vis voelde weerstand van de aan het ijs vastgevroren lijn en loste. Een nieuwe aasvis eraan en nog een poging. Na een kwartier was het weer bal. Nu verdween de dobber onder het ijs en werd het tijd om aan te slaan. Een massieve vis bolde onder het ijs en sloeg het aan splinters. Een spectaculaire dril tussen de schotsen eindigde in het schepnet. Een prachtvis van 87 cm was mijn deel.

Dit vind je misschien ook leuk...

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten