Cat 13

Snoek om de hoek

Er wordt sneeuw verwacht in Nederland. De media pakt dit nieuws groots aan en probeert ons te doen geloven van een wel heel bijzondere gebeurtenis. Het was tenslotte alweer januari 2019 dat het hele land wit kleurde.

De bui wordt pas op zaterdagmiddag verwacht, het KNMI geeft vanaf het middaguur code geel, dus de ochtend leent zich om te hengelen. Omdat in de voorgaande nacht lichte vorst geldt, kiezen we voor het NH kanaal. Hier starten we met kunstaas. De wind is zuidelijk en deze keer valt het zowaar mee: Geen schuimkoppen! Na een kleine 200 meter heb ik al een aanbeet aan de Red Head Pike Fighter. Jeetje, moet dat nu al? Het vissen is eigenlijk ook een momentje om de werkweek achter ons te laten en even van een beetje rust te genieten. Hahaha.

Het is een klein exemplaar en ik probeer het in het water naast de boot van de haak te schudden. Dat lukt eenvoudig en we slepen verder. We varen de “Kikkersloot” in en hanteren de Engelse verkeersregels… Naast wat tikjes tegen ons aas blijft het redelijk rustig. 1 Tik is de moeite waard om de terugweg nog even mee te pakken.
Deze terugtocht volgt na de koffie. We veranderen nu ook de tactiek: Ik ga slepen met een (laatste) flinke blankvoorn, Marcel verruilt een plug voor een shad. Ik pak ook nog een tweede hengeltje met een shadje. De terugtocht gaat langzamer.

Marcel had vorige keer meer succes.

Die tikken op het kunstaas blijven toch spectaculair. Het verhoogt altijd de hartslag, wat op deze waterkoude ochtend welkom is. Ook Marcel voelt wat toehappen, maar vandaag blijft er weinig hangen. Ik haak nog een klein exemplaar en ook die wordt naast de boot losgeschud.
Aan de aasvis heb ik dan een mooie run. De vis laat de baitrunner zijn werk doen. Even wachten en aantikken maar. HANGEN. Dit voelt goed en ik denk weer even terug aan die metersnoek van 2 maandjes geleden. Ook dit exemplaar blijft diep en wil maar wat graag onder de boot door. Dan een eerste schim aan het oppervlak. Dat zou best wel weer eens…
Netten, onthaken en meten. Wel minstens zo zwaar, maar deze meet 97 cm. We zijn er maar wat blij mee. Hier doen we het voor.

De terugweg rijd ik nog langs 2 actieve leden van HSV Limmen, maar woonachtig in Akersloot. Dit behoeft enige uitleg: Er is vorig jaar wel enigszins een competitie gevist, maar corona gooide roet in het eten. Prijzen werden nooit uitgereikt en het deelnamegeld nooit geïnd. Daarom ging deze deurwaarder/penningmeester nog even langs wat huizen. Niet om te innen, maar om uit de delen. Onze nieuwe voorzitter had een uitstekend idee bedacht om al onze wedstrijdvissers, vrijwilligers en bestuursleden een hart onder de riem te steken.
Lokale middenstanders en “bevriende relaties” werden benaderd en zo konden we ruim 25 leden voorzien van een attentie. Hierbij een klein briefje “als blijk van dank, uiting van een gemis en bemoedigende woorden voor een hopelijk beter 2021.”

Vanaf onze kant een speciale dank aan Beemsterkaas, Slagerij Snel en brouwerij Dampegheest voor hun medewerking.

 

(Meter)Snoek om de hoek

Stilleven in boom…

Zondag 18 oktober ga ik weer eens op jacht naar snoek. Ook Marcel is van de partij als we ‘s ochtends het Limmer Stet uitvaren. Het duo Peter / Joost blijkt vandaag dezelfde plannen te hebben. We passeren ze en beginnen bij “het zwembad”. De heren hebben dan de nul al weggepoetst.
In het westen hangen donkere wolkenpartijen, maar de zon laat zich er niet door weerhouden om ook een duit in het zakje te doen. Het levert mooie herfsttaferelen op.

We maken gedurende de ochtend flink wat meters en het mag gezegd: de vangsten zijn niet best. Marcel redt de eer: een mooie vis van 75 cm.

Het andere duo ving deze dag toch duidelijk meer. Het ging qua vangsten bij mij de laatste tijd ook al niet top. Hoe kan ik dit tij keren? Al langer loop ik met het idee om de metalen onderlijn te vervangen door flourcarbon. Vele vissers, Youtubers, vloggers en influencers zweren erbij. Dit materiaal is sterk genoeg en minder zichtbaar. Het slijt wel harder, dus dient vaker vervangen te worden en is niet goedkoop. Een win, win situatie: meer vis voor de hengelaar en meer omzet voor de winkelier. Henk Koster wordt de gelukkige en diezelfde week ben ik een dikke 40 euro armer, maar een postpakket rijker.

Het knutselen kan beginnen en het weekend erop wordt dit materiaal succesvol getest. Ik vang een prachtig exemplaar van 85 cm.

Als ik bij terugkomst de boot aanmeer, spreek ik Gerrit Tuijn. Visverhalen maken andere vissers vaak enthousiast. Een week verder zit Gerrit aan boord. We beginnen met kunstaas. Bij “het zwembad” vang ik een baars en een paar honderd meter verder een snoek. Een lekker begin.

Bij het Kerkemeer verruilen we het kunstaas in voor aasvissen. Er staat flink wat wind, maar driften lukt goed. Het duurt lang voordat de eerste dobber verdwijnt. Ik ben de gelukkige, maar na een kort heen- en weer getrek wordt de aasvis losgelaten. Baalmomentje, want dit voelde als een serieuze vis. Ondanks de nul voor Gerrit had hij een heerlijk ochtendje in onze schitterende natuur.

De volgende dag: zondag 1 november. Ditmaal stap ik in bij Marcel. We varen het Noord-Hollands kanaal op en de wind blaast ons richting Alkmaar. We beginnen gelijk met een aasvisje, voorzien van fireball. Natuurlijk heb ik hoge verwachtingen met het fluorcarbon. Ook snoekbaars behoort nu tot de mogelijkheden. Langzaam naderen we het pontje. Dit stuk levert vaak aanbeten op, dus we zijn gespannen. De pont passeren lukt nog even niet: de (vrouwelijke) pontschipper klets onafgebroken met een passagier en laat ons, de wind trotserend, dobberen. Tijd voor koffie dan maar? Nog even niet. Motoren komen op toeren en als het pontje afvaart, vervolgen we onze weg. In onze ooghoek zien we telkens een hectometerpaal voorbij schuiven. Hoewel het uitstekend snoekweer is met een vrij krachtige zuidwester en te hoge temperaturen, is er geen enkel teken van leven.

Toch die koffie dan maar. Er wordt een flink stuk gevulde speculaas bij aangesneden. Als de koffie op is, begint zowaar mijn baitrunner te gieren. Inderdaad is een dobber onder water verdwenen. Even wachten en aantikken maar. De vis is nauwelijks onder de indruk en mijn 12 ft, 3 lbs shimano alivio karperhengel buigt vervaarlijk. Marcel haalt zijn hengel op. Ik vraag of hij mijn 2e hengeltje ook wil binnenhalen. Op hetzelfde moment wordt deze aasvis gegrepen en Marcel staat zowaar ook te drillen. Behendig wordt de vis genet.

Mijn vis heeft nog geen zin. Er is dus tijd om de andere vis te onhaken, fotograferen, meten en te bevrijden. Het net is weer beschikbaar en na enige tijd lukt het ons dit exemplaar erin te krijgen. Tik ‘m aan Bro!
Zal dit dan mijn eerste metervis zijn. Ik hang al jaren op 99 cm. Die foto wil ik u niet onthouden. Wat een massieve vis was dit!

30-12-2007: Mooie snoek van 99 cm uit onze polder

We onthaken de vis en de meetplank haalt alle twijfel weg. 1 Meter en 2 cm. Ik ben een gelukkig mens! We schieten wat plaatjes.

We maken hierna nog vele meters, het weer slaat om, we verspelen ook het nodige materiaal. Dat is met zo’n vis toch allemaal minder boeiend.
Op de terugweg pakt Marcel een laatste snoekje. Aankomende week maken we de hengels weer op orde en wellicht binnenkort meer…

Snoek om de hoek

Onze secretaris Bart wil wel eens een keer mee op de boot om slepend met kunstaas een snoek te vangen. Deze tak van sport heeft hij nog niet bedreven. De afspraak staat gepland op zondag 13 januari. Op deze dag voorspelt het KNMI onstuimig weer en geeft tussen 16:00 en 20:00 uur zelfs een code geel.
Nu staat Bart bekend als een mooiweer hengelaar. Dit komt door een gebeurtenis uit het verleden, waarbij hij voor de aanvang van een witviswedstrijd alweer huiswaarts ging, vanwege een straf windje.

De verklaring: “ik begon nog maar net met dit wedstrijdvissen en had nog geen goed warmtepak”

Deze keer is hij niet van zijn stuk te brengen. Waar ik twijfel is het Bart die me verzekerd dat het wel kan. Zelfs een code geel weerhoudt hem niet van de visplannen en dus varen we rond 8:30 uit. Ik moet het spelletje even uitleggen, want Bart snoekte tot nu toe alleen met aasvissen en een dobber. Dat gaan we vandaag ook doen, maar we beginnen met kunstaas.
De boot vaart langzaam. Door de snelheid wordt het drijvende kunstaas onder het wateroppervlak geduwd en zwemt het aas met een sierlijke zwembeweging tussen oppervlakte en bodem.

Bij aanvang staat er toch al een windkracht 5, maar met het windje in de rug en varend tussen de huizen valt het nauwelijks op. Voorbij “het zwembad” wordt bij Bart ook duidelijk hoe windgevoelig het bootje is. Het gebeurt regelmatig dat we dwars varen om al tegensturend een rechte koers te kunnen behouden. Voor de voorste visser is een langere hengel dan een must en gelukkig heeft Bart dit.

Bij de A9 leggen we de boot aan wal en veranderen we de vismethode. Bart vist met een aasvis onder een dobber, waarbij de lijn onder de dobber is verzwaard met enkele flinke loodhagels. Ik vis ongeveer hetzelfde, alleen zonder lood maar met een fireball aan de vis.

De vectra fireball is loodvrij, dus vriendelijker voor het milieu.


Bart loopt langzaam over de vlonder, trekt de dobber mee en bereikt zo de andere kant van de A9. Ik volg op ruime afstand. Halverwege voel ik een rukje en inderdaad zie ik dat de dobber is verdwenen. Ook mijn hengel is lang en onder de brug is dit niet handig. Ik verleng de lijn en loop snel een paar passen zodat ook ik buiten de brug sta. Aantikken en hangen! Het voelt massief en even later mag de zware snoek van 82 cm voor de camera poseren.

We stappen weer aan boord en slepen de dobbers nog een stukje mee. Al binnen enkele meters haakt Bart een goede vis. Ik assisteer bij het landen en poseer gelijk maar even: 84 cm

We gaan weer kunstaas slepen. Op het Kerkemeer los ik er 2 kort achter elkaar. Voor mij is het duidelijk tijd voor koffie. Bart heeft dit keurig voor elkaar en hoeveel bakken ik ook neem, elke keer komt er een heerlijke koek bij. Aangesterkt gaan we verder. Nu is het Bart die wat haakt aan de Spro fat Iris. We laten ons tegen het riet waaien en pakken het visje.

Deze hoeft niet gemeten. We varen het meertje in het rond. Op de plek waar ik de lossers had en Bart een snoekje, is het Bart die weer jubelt. Een bak van 86 cm heeft de plug diep naar binnen gezogen. Vakkundig en beheerst bevrijden de we de vis weer van het aasje.
De vis optillen en tonen voor de camera kan in mijn ogen toch beter.

Telkens maken we het rondje en er volgen nog 2 snoeken voor Bart: 73 en 60 cm.

De Spro Fat Iris is vandaag een echte killer
Zo staan vis en visser netjes op de camera.

Na een rondje zonder beet varen we terug. Bij het Stet “altijd spannend” vissen we door tot de aanlegplaats. Dit blijkt een goede keuze: in de laatste meters wordt mijn Yellow Pearl Pikefighter bruut gegrepen waarna een felle run volgt. De vis is niet groot, maar geeft zich toch niet zo snel gewonnen. Uiteindelijk belandt de snoek even op de meetplank: 62 cm. Al met al een topdag met goede vangsten bij een zwoel briesje.

Brasembal

De eerste botenwedstrijd zit erop. Marcel en ik hadden er zin in. De voorbereidingen waren getroffen en zaterdag 19 mei was het zover. Ik had de eer om de prijzen in te kopen en het wedstrijdparcours uit te zetten. Er waren 5 boten. Wij visten op de eerste stek (blauw kruisje).
Met de vaste stok was het snel over met de aanbeten. We vervolgden onze visserij met de feederstokken. Dit pakte goed uit. Zowel Marcel als ik haalden hiermee meerdere brasems binnen. Jammer van enkele lossers, maar met 30 vissen en ruim 7,5 kilo pakten we een klinkende overwinning. De grootste vis mocht ik op mijn naam schrijven: 55 cm. Het leverde me een mooie bos pioenen op, beschikbaar gesteld door Ronnie.
Werden we beloond voor onze barmhartige daad? Ik weet het niet, maar op de heenweg wisten Marcel en ik een schaap van de wisse dood te redden. Met vereende krachtinspanningen kregen we dit schaapje op het droge.

Het was een heerlijke visserij met echter een nadeel: de grote hoeveelheid insecten. Ik had wat voer over, maar kon de moed niet opbrengen om dit een dag later nog even te gaan opmaken. Rob en insecten gaan niet zo goed samen.

Het pinksterweekend gaf me gelukkig nog een extra vrije dag en maandag de 21e trok ik er alsnog lekker op tijd uit. Het teiltje voer ging weer mee, maar helaas had ik geen extra voer meegenomen. Niet slim!

Ik koos een stekje op het noordoostelijk deel van het Die. (Zie het rode kruisje) Vanwege de zeer geringe hoeveelheid voer, deed ik wat extra mais en maden erdoor.
Met de kleinst mogelijke korf die ik bovendien minimaal vulde, ging ik vissen. Al snel kwam een eerste vis. Het was gelijk een flinke brasem. Ook nummer 2 en 3 waren brasems. Nummer 4 een blankvoorntje. Ik viste met 2 maden. Hierna volgden weer 5(!) brasems. Daarna zomaar weer wat voorntjes. In de wormendoos zat een restant van de wedstrijd van nog geen 10 stuks. Om de kleintjes te mijden, ging ik nu met worm verder. Meteen was het raak en een volgende brasem verdween in het net. Wat een visserij! Aan de ene kant moest ik balen vanwege het voer wat nagenoeg op was, aan de andere kant: waarom zou je balen als het net zich steeds meer vult met mooie brasems!?

Om 11.00 waren de voorraden echt op. Nog even probeerde ik een made-voerkorfje. De maden had ik immers nog genoeg. Na wat gemiste aanbeten en enkele kleine vissen hield ik dit voor gezien. Het was mooi geweest en ik gaf de 12 brasems weer hun vrijheid! Wat een fantastische ochtend!

Wild West in IJssel Valley

Door meerdere personen word ik wel benaderd: “wanneer hebben jullie die visdagen, want dan boek ik ook een vakantie. Jullie hebben immers altijd mooi weer.” Het moet gezegd: het klopt vaak en nooit eerder hadden we zulke zonnige dagen als dit jaar. Zonnebrand en hoofdbescherming waren deze maal de belangrijkste attributen om bij je te hebben.

We begonnen aan de Urkervaart bij Tollebeek. Geruchten over natuurvriendelijke oevers en wilgenmatten op de bodem hadden ons bereikt en bleken waarheid. Gelukkig was slechts een deel van deze vaart voorzien. Het vissen was nog goed mogelijk. We vingen kleine vis, Sjaak passeerde de 100 stuks en boekte ruim 5 kilo.
– rechts natuurvriendelijk, links ook, maar dan anders…-

In de middag zaten we aan de IJssel bij onze befaamde pyloonbrug. Zaten we normaal op “krib 1”, deze maal kozen Marcel en ik voor “krib 2”. Sjaak en Hendrik mochten op “onze” krib zitten. Zij vermaakten zich daar beter dan wij. We zaten veel vast tussen de keien.
– visboot zonder visser –

Door onder een hoek van “10 uur” te gooien, vond ik uiteindelijk een schoon stuk en wist zo nog wat visjes te vangen. Later in dit verslag meer over deze stek.
– Marcel dekt de rechterflank –

We aten en overnachtten weer op onze vaste plekken. Tijdens het diner werden de plannen voor dag 2 gesmeed: ‘s ochtends IJssel Hattem, ‘s Middags Zwarte water. In Hattem vingen we vorig jaar nog vele grote voorns. Dit jaar was het duidelijk minder.
Je moest behoorlijk de stroming in om nog wat vis te pakken. Hendrik beheerste deze techniek het beste: 35 vissen / 5300 gram. In de zijsloot pakte Han 64 visjes met de vaste stok.

Middag: Het Zwarte Water is een dobber water. Je kunt met de picker ook terecht, maar de vis is over het algemeen klein en voorzichtig en er wordt hierdoor veel gemist. Na 2 uur en 3 vissen gaf ik deze strijd op en begon met de vaste hengel. Ik ving dicht aan de kant, zonder gebruik van voer zo toch nog best veel vis. Het leuke van dit water is dat er zoveel variatie aan soorten zwemt. Zo ving ik winde
en
roofblei.

Marcel was niet meer in te halen. Die was op dreef en ving zowaar ook nog wat brasems. Zijn totaal: 6800 gram.
De Chinees waar we ‘s avonds wilde eten, bleek gesloten. Lokale burgers tipten een andere Chinees bij ‘t Heem. Hier was het prima toeven!
Dag drie: Onze hotspot aan de IJssel hebben we wat jaren links laten liggen. Het pad er naartoe was niet goed voor de onderkant van de auto. Dit jaar wilden we het toch weer eens proberen. Het pad was hersteld, maar deze ochtend troffen we echter een grote groep Engelsen aan de waterkant. Er was geen plek meer voor ons. We weken uit naar Veessen. Ook hier kun je aan de IJssel zitten. Prachtige stekken, maar de vangsten waren hier taai.
Een welkome verassing was dan wel weer de blauwneus die ik ving.

In de middag gingen we weer naar het Zwarte Water. Deze keer koos ik wel meteen voor de vaste stok. Met 53 vissen en 5700 gram boekte ik een leuke vangst.

Het avondeten nuttigden we bij de Oase in Zalk. Mijn nagerecht mocht op de foto.

– Even de weersberichten checken: alweer een zomerdag voorspeld.-

De vierde en alweer laatste ochtend waren de stekken aan de IJssel nabij Zalk wel beschikbaar. Dit is met name een geliefd parcours omdat je met de auto tot aan je stekje kunt rijden. Dat scheelt heel wat gesjouw!
Hier vingen we allen leuk vis. Er werden zowaar wat brasempjes gevangen. Mijn Pontische stroomgrondel mocht voor de lens poseren.
Sjaak had hier een schitterende winde met een imposante dikke rug.
Op deze plek was er een zijsloot waar Han zich heerlijk met de vaste stok kon uitleven. Een stel wat in de nabije natuur hartstochtelijk de liefde bedreef, zorgde voor behoorlijk wat afleiding.
Toch wist hij 176 vissen te vangen met een totaal gewicht van 7,1 kilo. Hendrik volgde kort met 6,8 kilo / 23 stuks.

Dan de laatste stek. We kozen weer het stukje IJssel bij de pyloonbrug nabij Kampen. Marcel en ik begonnen net als Dick onder de brug. Het stroomt hier harder en is flink dieper dan vissend vanaf de kribben. Ondanks al het gesjouw wilde ik de middagsessie hier niet volmaken. Ik praatte Marcel om en we kozen later alsnog voor de krib. Dick bleek uiteindelijk nog goed te hebben gevangen. Op de krib begon onze volgende uitdaging. Ik had constant beet maar de vis kwam niet binnen. Plan C: dunnere top, dunnere lijn en kleinere haak. Uiteindelijk wist ik nog ruim 20 vissen te pakken en kon ik de sessie voldaan afsluiten.
We vingen zo’n 170 kilo en bijna 1800 vissen. Sjaak had de beste vangsten en ik werd uiteindelijk hekkensluiter 😉

In de weer bij Molletjesveer

Het roofvisseizoen nadert zijn einde. De afgelopen weken waren koud en guur. Vissen was nauwelijks mogelijk. Zaterdag 24 maart begint de lente van zich te laten horen. Marcel en ik stappen ter hoogte van Molletjesveer aan boord en bevissen een stukje van de Nauernasche Vaart, de Tapsloot en de Zaan. Het doel is snoekbaars, maar andere soorten zijn ook welkom.
We trollen langzaam. De Westin plug waarmee ik vis, kan makkelijk naar zo’n 2 meter diepte worden gestuurd. Ik ben de eerste gelukkige die een mooie snoekbaars mag landen. Dat was alweer enige maanden geleden dat ik zo’n vis ving. Leuk!
In een hengelsteun staat een tweede hengel. Deze vangt niet veel tijd later een tweede exemplaar aan een wit plugje van Illex.
Bij de Beatrixbrug verruilen we het kunstaas voor aasvissen. Het diepteverloop varieert hier van 1 tot 6 meter. We kammen het gebied uit, Marcel laat ons genieten van K3 (koffie, koek, krentenbollen) Het levert ons geen vis op.
Op de terugweg haak ik zowaar nog een snoekje. Een mooie afsluitsessie van het seizoen, alhoewel… Zaterdag a.s. blijkt ook nog net in Maart te vallen. Wordt wellicht vervolgd!

Snoek om de hoek

Koning Winter laat van zich horen en  het vissen in de polder is niet meer mogelijk. Wateren als Noord-Hollands kanaal en Alkmaardermeer zijn nog niet dichtgevroren, dus zondag 18 februari gaan Marcel en ik weer eens het grote water op. De voorgaande nacht is windstil en heeft het dooie gat wel bedekt met een centimeter ijs. Lastig, want hier moeten we doorheen. Na het nodige geweld met oorverdovend gekraak koersen we het grote meer op. Vanwege de kou zoeken we het diepe water op. Het zonnetje breekt door en er staat nauwelijks wind. Bij een talud zetten we de motor uit en laten we de boot dobberen.

Het is rustig op het water. Slechts enkele bootjes passeren op ruime afstand. Ook de vissersboot van de Dillen komt voorbij. We groeten elkaar. Er worden geen controles uitgevoerd. We hebben de juiste papieren aan boord, dus er is geen reden tot paniek. Het stuk waar we vissen is zonder netten en zo zijn we niemands last. Bovendien vangen we geen schub…

In mijn enthousiasme was ik vanmorgen het warmtepak vergeten. Niet zo slim met temperaturen rond de nul graden. Eens kijken hoe lang ik dit vol houd. De hete koffie doet me deze ochtend extra veel goeds.

Vanuit het niets komt een drone aangevlogen. Wie is de piloot en waar staat deze? We weten het niet. We zwaaien naar de camera en na enige tijd vertrekt het vliegtuigje weer.
Na wat wisselingen van kunstaas is het het kikkertje van Marcel wat voor een verrassing zorgt.

Het snoekje meet 53 cm. Er zitten twee gelukkige hengelaars in de boot als even later de vis weer 12 meter afdaalt.

Verdere pogingen halen deze ochtend niets uit.

Snoek om de hoek

Vrijdag 1 december: overdag ga ik met Jan Walta, Gerrit Tuijn en Marcel Acquoy naar de hengelsportbeurs in Utrecht. 4 Kleine jongens in een snoepwinkel.
Vorig jaar kocht ik een groot schepnet, dit jaar staat er eigenlijk niets op mijn wensenlijst. Ik kom thuis met alleen een flinke kunstaasvis.
‘s Avonds meer visfun: de prijsuitreiking van onze competities in De Lantaarn. Rien wint de meeste prijzen, maar uiteindelijk gaat iedereen zonder lege handen naar huis.
De volgende ochtend ga ik met Marcel de polder in. De wateren blijken behoorlijk dichtgevroren. De vis is passief en uiteindelijk lukt het alleen Marcel om de nul weg te poetsen.
3 Weken later: Nu het kerstvakantie is, zou er gevist moeten worden. Marcel heeft geen tijd, dus ik whatsapp Bas Bolten. Hij heeft al afgesproken met Wouter. Als ik meld dat ook hij welkom is aan boord, bezorg ik de jongens een onrustige nacht. De volgende ochtend varen we de Groot Limmer polder in. Wouter leent een hengel met reel. Het is opvallend hoe snel hij dit allemaal oppakt. Voorbij de A9 werp ik mijn nieuwe kunstaas achter de boot. Het duurt niet lang voordat deze wordt gegrepen. Gelijk een 80er.
Ik stop weer even met hengelen, de beurt is aan de gasten.Wouter vangt eerst een kleinere vis, daarna een van 70 cm en evenaart later zijn record van 76 cm. Totaal vangt hij 4 snoeken.

Op bovenstaande stek vangen Wouter en ik gelijk een vis. Het schepnet belandt te water en we moeten wat haakpunten van een dreg afknippen om 1 van de vissen weer netjes te onthaken. Hoewel de vis ook hier los lijkt, gaan we er weg. De wind is hard en koud. Bij het Overdie is het wellicht een stuk aangenamer.

Ook Bas is heerlijk aan het hengelen en aan het vangen!

Double Hook Up!

Al met al een top sessie met veel gezelligheid EN veel vis.

Oer IJ visserij

De baarswedstrijd “Rond de Meren”, een open wedstrijd georganiseerd door Akersloot, valt dit jaar gelijk met onze witwedstrijd. Jammer, maar oktober zit afgeladen vol met wedstrijden en als bestuur moet je soms lastige keuzes maken, waar niet iedereen het mee eens is. Onze vissers zijn gelukkig vrij om te kiezen en als ik de uitslag onder ogen krijg, zie ik zowaar toch Limmenezen. Karel heeft meegevist. Van de 46 deelnemers behaalt hij een 35e plek. Wat minstens zo leuk is: Bert Schouten staat ook in de uitslag en nog net boven Karel. Bert is dus van alle markten thuis!
Het is een beetje een ingewikkeld verhaal, maar op een ander parcours vissen nog een stel baarsvissers. Hierbij zie ik Sjaak Schoorl, Han Duin, maar ook zoon Sjoerd Duin. Kortom: weer veel hengel activiteiten dat weekend.

Ik ben niet zo’n krantenlezer, maar toevallig was mijn oog gevallen op een artikel: De stichting tot behoud van natuurlijke en cultuurhistorische waarden in de Alkmaardermeeromgeving houdt zijn jaarlijkse bijeenkomst op dinsdag 24 oktober in de Vredeburg. Ook niet donateurs zijn hierbij welkom. Marcel en ik gaan erheen.
Er draait een film van Henk Molhoek en Henk Waal. Hierin wordt onder andere goed duidelijk gemaakt dat deze organisatie niet altijd maar tegen veranderingen en vernieuwingen is, maar dat dit ook heel goed kan met behoud van natuurschoon en behoud van een stukje verleden.

Hierna volgt een beeldpresentatie van Lia Vriend en Peter Valkering over de geschiedenis van de Schulpvaart: van Schulpstet tot Limmergat. Veel jaartallen en geografische info volgt. Leuk en leerzaam! Zij mochten meevaren met de sloep van Co Nanne. Het was die dag schitterend weer en zo werd maar weer eens duidelijk hoe prachtig het is om rustig door onze schitterende polder te varen.

Na de pauze mocht Hein Dil een woordje doen. Ik vond dit bijzonder: eerst een lezing over hoe mooi de levende natuur is, vervolgens een lezing over het wegvangen van een deel van deze natuur. Aan bod kwamen de vele veranderingen die familie Dil heeft meegemaakt vanaf het moment dat ze de visrechten op het Alkmaardermeer en Limmerpolder kochten. Het is duidelijk dat ze al lang niet meer leven van de huidige vangsten. De omzet is met name door de inkoop, verwerking en verkoop van diverse vissoorten en verkoop via www.palingshop.nl.
Ook kwamen termen als europesche kaderrichtlijn water voorbij. Wat Hein duidelijk maakte is dat helder water niet altijd goed is voor goede visbezetting. “Dik water” moet je hebben.

Al met al een zeer druk bezocht en uitstekend georganiseerde avond.

 

BaarsBezigheden

7 Oktober werd het NK baars gevist. Ik had mij geplaatst dus deed ik mee. Wat is dit toch elk jaar weer een leuke wedstrijd! De rietkraag langs de Groote Sloot viel 100% mee. Het bleek een stekkerig parcours en zo kwam het dat enkele toppers niet op erepodium belandden.

Nico vd Stoop, een goede subtopper van HSV t Voorntje (Wieringerwaard) lootte stek 1 en wist deze 5 maal goed uit te buiten. Hij ving 139 baarzen, waar toppers als Henk Roos en André van Kleef in de 70 bleven steken. Beste Akersloter werd Cor Hogeterp met een 11e plaats en 71 baarzen.

Ik belandde op een ietswat teleurstellende 33e plek met 49 baarzen. Overige toppers als Pekel en Acquoij zaten in de onderste regionen. Let wel: alleen de beste baarsvissers doen mee aan deze wedstrijd! u vindt de uitslag op www.baarsvisservanhetjaar.nl

Een week later: De baarsdag van Limmen. ‘s Ochtends gevist aan de Ziendervaart, ‘s middags het Stet. Ik viste alleen in de ochtend mee. De wurm leek het betere aas en ik wist 73 baarzen binnen te hengelen. De riante voorsprong bleek voor bijna alle vissers ook in de middag niet te kloppen. Alleen Rien wist me te passeren en zo belandde ik op een keurige tweede plek.
Noemenswaardig was het natte pak van Gerard Boer. Hij zakte door de oevervegetatie en verloor erbij het evenwicht. Hierdoor kun je in slechts 40 cm water toch een behoorlijk nat pak halen!
Onder de middag zaten we bij De Lantaarn voor een hapje en een drankje. Hierbij werden de tellers/palenzetters niet vergeten. Maarten Lieferink en Gré Metselaar deden hun taken voortreffelijk.

Ik wil mijn complimenten geven aan onze nieuwe “hoofd baarscommissie” voor de uitstekende organisatie. Bravo Bart Lieferink!

 Naam123456ochtend678middagBaarsOverigPunten
1Rien Faasse1116518142661266249027927
2Rob Jak1712142820730737737
3Dick Pekel9149137153443116446686
4Han Duin17315612441321166019619
5Bart Lieferink175991115213375920610
6Ton de Swart31335103371141165311541
7Piet Pepping71031021335211185121531
8Gerrit Tuijn16281154460467467
9Jan Walta8452322488420441441
10Kees Levering81624526725144010410
11Ank Blankendaal34435019763163510360
12Gerrit Boer112225225207298298

Over de snertwedstrijd moeten we nog even om tafel. De kastelein heeft dan een welverdiende vakantie. Wellicht kunnen we dit jaar ergens anders aanschuiven.