Snoek om de hoek

Koning Winter laat van zich horen en  het vissen in de polder is niet meer mogelijk. Wateren als Noord-Hollands kanaal en Alkmaardermeer zijn nog niet dichtgevroren, dus zondag 18 februari gaan Marcel en ik weer eens het grote water op. De voorgaande nacht is windstil en heeft het dooie gat wel bedekt met een centimeter ijs. Lastig, want hier moeten we doorheen. Na het nodige geweld met oorverdovend gekraak koersen we het grote meer op. Vanwege de kou zoeken we het diepe water op. Het zonnetje breekt door en er staat nauwelijks wind. Bij een talud zetten we de motor uit en laten we de boot dobberen.

Het is rustig op het water. Slechts enkele bootjes passeren op ruime afstand. Ook de vissersboot van de Dillen komt voorbij. We groeten elkaar. Er worden geen controles uitgevoerd. We hebben de juiste papieren aan boord, dus er is geen reden tot paniek. Het stuk waar we vissen is zonder netten en zo zijn we niemands last. Bovendien vangen we geen schub…

In mijn enthousiasme was ik vanmorgen het warmtepak vergeten. Niet zo slim met temperaturen rond de nul graden. Eens kijken hoe lang ik dit vol houd. De hete koffie doet me deze ochtend extra veel goeds.

Vanuit het niets komt een drone aangevlogen. Wie is de piloot en waar staat deze? We weten het niet. We zwaaien naar de camera en na enige tijd vertrekt het vliegtuigje weer.
Na wat wisselingen van kunstaas is het het kikkertje van Marcel wat voor een verrassing zorgt.

Het snoekje meet 53 cm. Er zitten twee gelukkige hengelaars in de boot als even later de vis weer 12 meter afdaalt.

Verdere pogingen halen deze ochtend niets uit.